Kitap, ''Artık uçurum değiştiren bir çığlık oluyor asmin, ki; Asmin dediğimiz suçludur. Şimdi, vur emriyle aramaktadır kendisini'' cümlesiyle sona eriyor.

.

...latım.'' ''Bilemezdi çünkü masallarda, romanlarda söylenceler ve öyküler ve şiirlerde yani insanoğlu elinin değdiği her yerde erkekler sürgüne, gurbete, serüvene, başka bir sevgiliye başka bir iklime, başka bir kente gider de beklemek hep insankızına düşerdi.'' ''Ölümyaralı, Asmin dediğimizdi/Çınar, bir yaprak daha'' dizeleriyle son bulan bu nefis öykü, neredeyse tek ve devasa cümlelik öykü, Mehmet Çetin'i anlatmak, tat alarak okumak adına, tek başına yeterli sanki. ''Aşkın coğrafyası hiçbir ölçekle açıklanamıyor haritalarda... aşkta olduğu kadar şiirde olduğu kadar koşuda da acemiyim, kendimceyim... Eksik sevdim, biliyorum. Ama kendimce sevdim açıklayamadım, kaçaktım.''

''Kararlıydım, öğrendim, korktum'' ve benzeri bıçaklar saplıyor Çetin, öykülerin durak yerlerinde. Asmin bir leitmotif. Sürekli var öykülerin satıraraları ve finallerinde, ''düşkırımı sonrasında, daha çocuktum... Anlayacaktı ki bir rehin ömrü yaşamaya devam edemezdim artık, katlanamazdım''.

H.Hüseyin ''Hep suçluyu asıyorlar/suçu asmak yok'' demiş. Çetin'in Asmin'i, ''Asmıştır kendisini özlemesinin ve sonsuz kez beklemesinin darağacına.'' Bu öyküde fazladan acıtıcı bir motif var. Benim yabancısı olmadığım ve bir insanın savunu gerekçesi adına kullanmamasını yeğledeğim bir motiv. ''İnanmayacaksın ama kurtulmasını istiyorum benden, diyecekti. İnanmazdınız çünkü çoğunlukla suçluydu karşınızdaki... yüreğime seslenen kuş birazdan yanlış bir adres olduğunu söyleyecek ve başlamadan bitecek bu ayaklanış... Şimdi bütün erkekleri suçluda ölüyordu yeryüzünün... bir suçlu da kötü hissedebilir kendisini... Kötüsünüz. Yanyana durup yanyana uzandıkça uzayan ve asla birbirine değmeyen iki çığlık gibisiniz... Kurtulamıyorsunuz birbirinizden.

...Uçurumkuşu kanadından uçuruma düşen serçe kuşu... Vur emriyle ardına düştüğü yüreğine, ''Ritsos'un, ''Aşk bir eski zamandı/nasılsa kalmış sözcüklerde'' dizesiyle Mehmet Çetin sayesinde tanıştım. Ve bir yanlışımı düzeltmek istiyorum. Çetin'in dorukta kalemine tanıklık etmek için, ''Asmin Dediğimiz Suçlu'dur Şimdi'' de yeterli; yalnızca daha önce adını vermiş olduğum öykü değil. Yani demem şu ki, bir tekini okursanız bu öykülerin, kitabın neden daha kalın olmadığını sorgulayıp üzülebilirsiniz.

Mehmet Çetin kadınsı bir erkek birey; bir erkek şair ve yazar.

Kitaplarını hemcinslerime öneriyorum. Neden mi? Müthiş bir tarihsel sancıyı, erkek kimliğine inat, vurguladığı için. Değil eşcinsel, biseksüel bile olmadığı halde yapabilmiş bunu. ''Bazen öyle çok acımasızsınız ki suçlunun arayıp sormaktan korktuğusunuz... sakınola sevmeyiniz çünkü bütün erkekleri suçludur yeryüzünün ve hepsi ölmek üzeredir.'' Çığlık çığlığa anlatmaya çalıştığım yalnızca bu; benim.

''Artık uçurum değiştiren bir çığlık oluyor Asmin, ki; Asmin dediğimiz suçludur şimdi/Vuremriyle aramaktadır kendisini.''

.

Mehmet Çetin'e teşekkür ediyor ve çoğalmasını diliyorum.